Μετά τον παράδεισο

Σύννεφα μαύρα
σκέπασαν τον ουρανό.
Στο φώς του ήλιου
εμπόδιο απλώθηκε
το γκρίζο χρώμα
της μελαγχολίας τους

Προσπέφτω
με χέρια υψωμένα
προς τον ουρανό
Μιά ηλιαχτίδα ζητάω
να μ’αφήσει να κλέψω
απ’ τον ζωοδότη Ηλιο

Να αρπαχτώ
από το ολόλαμπρο φώς της
Να αναγεννηθή
στην καρδιά μου η ελπίδα
Να αναζωπυρωθεί η φλόγα
την ψυχή μου να κινήσει

Σαν ακροβάτης
να πιαστεί απ’ την χρυσή αχτίδα
Πορεία γύρω από την γή
να ακολουθήσει
Χαϊδεύοντας με ζωογόνο φώς
κάθε πληγή της

Ενας παράδεισος
στον άνθρωπο δωρίστηκε
Αν μιά αχτίδα του
ο ήλιος μ’ άφηνε να κλέψω

Τα μαύρα σύννεφα του ουρανού
με το φώς της να τα διαλύσω
Να μη μπορεί η συνείδηση μας
την τυφλή να προσποιείται

Να καταλάβουμε
συγκάτοικοι στην γή μας
που αργοπεθαίνει
Εμείς εγωιστές και αγνώμονες
Το δώρο της ζωής
Το καταστρέψαμε

Αγλαΐα Λαΐδα Κεφαλά
17/10/2020

Markus Spiske

Στον καιρό του κορονοϊού

Αγαπημένε
βάλε την μάσκα σου
μία βόλτα να πάμε
όσο ο ήλιος
λάμπει ακόμα.
Μακριά από όλους
ελεύθεροι
θα περπατήσουμε
Σε απόσταση 
ενάμισυ μέτρου
Θα μοιραστούμε
βλέμματα αγάπης
και υποσχέσεις
θα δώσουμε
Θα κάνουμε όνειρα
για τη ζωή μας
Μαζί να ζήσουμε
σε απόσταση
ενάμιση μέτρου

2019-2020
Αγλαΐα Κεφαλά

Λεβέντικη περπατησιά

Να περπατάς
Με ένα χέρι,με ένα πόδι
Με τα μάτια σου
να ατενίζουν
γαλάζιους ορίζοντες
Παιδί να γίνεσαι
που σκαρφαλώνει
σε ένα άσπρο σύννεφο,
όμοιο με το φτερωτό άλογο
του χθεσινοβραδινού
παραμυθιού
Κραδαίνοντας κάθε αυγή
ένα ξύλινο σπαθί
Πετώντας προς τον ήλιο
να σκοτώνεις  τον Φόβο
Τον κακό δράκο
που κρύβεται στο σκοτάδι
και τρέφεται με όνειρα
Να γιορτάζεις
για κάθε νίκη σου
κάνοντας μία βόλτα
στα αστέρια την νύχτα
Με φαντασία παιδιού
που οδηγεί  τον ζωγραφιστό
πύραυλό του στην σελήνη
Κι όταν ο πόνος
σου θυμίζει
πως το κορμί σου
το διεκδικεί ο χρόνος,
να περπατάς ξανά.
Με ένα χέρι, με ένα πόδι
με την ψυχή να περπατάς
Ως να τελειώσει
ο δρόμος σου

                   Αγλαΐα Κεφαλά
                   5/8/2020

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ

Μια τραμουντάνα
φύσηξε μέσα στο λιμανάκι,
ξαφνιάζοντας τα ατάραχα
πριν μια στιγμή νερά
Κουνήθηκαν με ένα ρυθμό
δεμένες πλάϊ πλάϊ
οι βάρκες σαν χορεύτριες

Με χρώματα της θάλασσας
της γής, του ουρανού,
χορεύουν στολισμένες
Με της αρμύρας το άρωμα
τις ραίνει ο αέρας
απ’των κυμάτων τις λευκές
της θάλασσας  κορφές

Στον ουρανό τα σύννεφα
κυνήγησε ο βοριάς
και λάμπει καταγάλανος
Του ήλιου η ανατολή
μιά πινελιά του δίνει
χρυσοπορτοκαλί
Το λιμανάκι χαίρεται
τις πρώτες ηλιαχτίδες

Θαλασσοπούλια παίζουνε
παιχνίδια στον αέρα
Με δύναμη φωνάζοντας
γιορτάζουν τη ζωή
Κι ύστερα πετούν ψηλά
βουτώντας με ταχύτητα
στης θάλασσας τσ κύματα
αφρόψαρα να πιάσουν

Τι εξαίσια ζωής γιορτή!
Τι χρώματα, τι αρώματα,
τι ήχοι θεϊκοί, τι εικόνα!
Το στήθος ξάφνιασε η καρδιά
χτυπώντας με λαχτάρα
για τα αλλοτινά, τα ανέμελα
της νιότης της  ταξίδια
  
Στο παρελθόν ανήκουνε
τα χρόνια που έχουν φύγει
Στις αναμνήσεις φύλαξες
τις πιό όμορφες στιγμές σου
Τώρα σε προσκαλεί η ζωή
να απολαύσεις την γιορτή

Στην προκυμαία στέκεσαι
να νιώσεις τον αέρα
που φέρνει σταγόνες θάλασσας
πάνω στο πρόσωπό σου
Ελεύθερα ανεμίζουνε
τα ασημένια σου μαλλιά
λουσμένα στο φώς του ήλιου

Τα χέρια διάπλατα ανοίγεις
ευγνώμονας για την γιορτή
Για τα δώρα της κάθε μέρας
Γίνεσαι η ωραιότερη μορφή
μες ‘την εικόνα μιάς στιγμής
Απ’ την ζωή ζωγραφισμένης
πάνω στου απείρου τον καμβά

Αγλαΐα  Κεφαλά
27/7/2020

Continue reading “Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ”

Word of the Day Challenge #73-Untitled Poem

Kiss of the wind gentle brush against my cheek tender reminding me of safety found within your arms your lips brushing my forehead. I saw a butterfly today beautiful in its color for never had I seen deep purples with blues vibrant magnificent I wanted to share with you. Crimson waves glowing fires deep beneath […]

Word of the Day Challenge #73-Untitled Poem

Πρωσοπογραφία

Με αγριεμένη θάλασσα
έμοιαζε η ζωή μου
σαν ήμουνα παιδί
Φουρτουνιασμένη σήκωνε
κύματα μανιασμένα
που σκάγανε με δύναμη
πάνω στην παιδική
και άγουρη ψυχή μου

Μεγάλωνα κι η θάλασσα
έγινε ωκεανός που μέσα του
ναυάγησαν αθώα όνειρα μου
μαζί με αναπάντητα
μετέωρα γιατί

Κυματοθραύστη έκανα
το εφηβικό κορμί μου
Ακλόνητο με υπομονή
τις καταιγίδες να κρατά
μακριά απ’ την ψυχή

Μονάχα ένας άνεμος
που ντύθηκε αγάπη
την άγγιξε χαράζοντας
ακόμα μιά πληγή
Χάθηκε μα άφησε
έναν απόηχο να ζητά
ανώφελα συγγνώμη

Πέρασα πολεμώντας
με την δική μου θάλασσα
όλη μου τη ζωή
Πολλές πληγές αγιάτρευτες
και πόνοι με σκοτώνουν
Μα η ψυχή μου ακούραστη
χαίρεται κι αγαπάει
ακόμα και τα πιό μικρά
δώρα αυτού του κόσμου

       Αγλαΐα Κεφαλά (20/6/2020)

Ο κήπος

Φόβος

Ο  εχθρός
αμείλικτος φονιάς
Δεν ξεχωρίζει
Δεν λυπάται
Δεν τον διώχνουν
προσευχές
Δεν τον λυγίζουν
παρακάλια
Αόρατος
Ακούραστος
Χτυπά
Ψυχές και σώματα
Αφήνει πίσω του
του φόβου
την αποφορά
Αρνείται η ψυχή
να ανασάνει
στου φόβου τα δεσμά
μήπως πιαστεί
Απ’ τα σκοτάδια
του ψεύτη νού
μία φωνή
παράφωνα
φωναζει
“Ο άνθρωπος
που στην πανώλη
χάνεται,
γίνεται ακόμα
ένας αριθμός”
Αυτό πονάει
Πονάει
Πονάει

Κλάψε άνθρωπε
Αυτό φοβάσαι

Κι αν είναι το κορμί
χώμα να γίνει
Να μην αφήσεις
την ψυχή
να υποκλιθεί 
σε απατηλές
περαστικές φοβέρες
που πλανούνται
στον αέρα
και χάνονται
στο φύσημα ενός βοριά

Αγλαΐα Κεφαλά

Θεσσαλονίκη
18 /2/2020

Μαύρο σε λευκό καμβά

Το χέρι του ζωγράφου τρέμει

πάνω στον λευκό καμβά

Εικόνες του κόσμου

περνάνε απ’ τα μάτια του,

την παλέτα της ψυχής του

Ανακατεύονται να γίνουν χρώματα.

Η απορία ενός παιδικού βλέμματος

με την αδιαφορία της ανθρωπότητας

Οι κραυγές των αθώων

με τη ελπίδα που ξεψυχάει

Ο σπαραγμός της αγάπης

με την βαρβαρότητα της απληστίας

Η φίμωση της συνείδησης

με τον οργιασμό της κτηνωδίας

Η απόγνωση της ψυχής

με το βουβαμό της αλήθειας

Ανακατεύονται, γίνονται

η απουσία όλων των χρωμάτων

Το χέρι του ζωγράφου τρέμοντας

βουτάει το πινέλο του

στην παλέτα της ψυχής του

Πάνω στον λευκό καμβά

απλώνει το απόλυτο μαύρο

@Λαΐδα Κεφαλά