Ρέκβιεμ

Εν πλω

Στο ξεχασμένο δάσος

ζούν απομεινάρια

δένδρων κορμιά

με τα κλαδιά τους απογυμνωμένα

Χωρίς τα φύλλα τους

μοιάζουν με Ικέτιδες

σε αρχαία τραγωδία

που εκλιπαρούν

με χέρια υψωμένα

Την Θεία Δίκη

Λιγνές φιγούρες

που στο φύσημα

του αέρα σπάνε

θρυμματίζονται

Αποκαΐδια

Παρασέρνονται

Οι τελευταίοι ήχοι

της ζωής τους

Σαν μουσική συμφωνία

απλώνονται πάνω απο έναν κόσμο ντυμένο

με το μαύρο χρώμα

του πένθους

Για τον αιφνίδιο Θάνατο

ενός παράδεισου

φτιαγμένου για σένα

Που κλείνεις τα αυτιά

Που στρέφεις το βλέμμα

Που φιμώνεις την συνείδησή

Αμετανόητος ένοχος

Εσύ ο άνθρωπος

Copyright@Αγλαΐα Κεφαλά 13/4/2018

View original post

Απόδραση

Να φύγω θέλω απόψε

να λευτερωθώ

Με ένα όνειρο της νύκτας

να πετάξω

σε άλλο κόσμο

με καθάριο Ουρανό

τα αστέρια να αγγίξω

Απο το φώς τους

να καώ

Για πάντα φώς

να γίνω

Μέσα στό όνειρό μου

να κρυφτώ

Για να ξεχάσω

και να ξεχαστώ

19 του Μάη

Αγλαΐα Κεφαλά (ανέκδοτη συλλογή )

Παλαιστίνη 2021

Στο όνειρό μου συνάντησα
Τον θεριστή, τον Χάρο
Καθισμένο πάνω στα ερείπια
της μανίας αιμοχαρή πολέμου
Στη μαύρη αγκαλιά του μετρούσε
των αθώων τις ψυχές
Δακρυσμένος

Το ξημέρωμα με βρήκε
να γυρεύω παρηγοριά
στους στίχους μου
Μα κρύφτηκαν οι λέξεις
οι ανάλαφρες,οι στολισμένες
με χρώμα και φώς
Κουβάρι μπερδεμένο έγιναν
Ανείπωτης θλίψης λυγμός

Κραυγή πόνου οι στίχοι
Θρήνος το ποίημα

Αγλαΐα Κεφαλά
16-5-2021

Η Χαρά

Από παιδικές ψυχές

γεννιέται η χαρά

Από παιδικές φωνές

κι αβίαστα γέλια

Από καρδούλες

που χτυπάνε

δυνατά και γρήγορα

παίζοντας ανέμελα

παιδικά παιχνίδια

Μέσα από την αθωότητα

αναβλύζει η Χαρά

Φως και ελπίδα

αυτού του κόσμου

Αγλαΐα Κεφαλά

27-5-2021

Εμπνευσμένο από τον πίνακα με θέμα

“Η Χαρά” του Νικόλαου Γύζη

Η κόρη του Σύμπαντος

Του αρχέγονου χρόνου έτυχα ικέτης
εγώ ο απολωλότας , ευχαριστώντας
του άχραντου σύμπαντος τα βάθη.
την ώρα εκείνη που σε είδα πρώτη φορά.

Ρόδινη και άσπιλη εσύ,
ένα κομμάτι ατόφιο της μεγάλης δημιουργίας,
έφτασες στα ανάξια χέρια μου
και ένωσες το χρόνο και το χώρο.

Το νόημα της ύπαρξης του κόσμου
για πρώτη φορά εννόησα,
με τα μεγάλα πλανητικά σου μάτια
όταν με πρωτοκοίταξες κορίτσι…

Μια σταλίτσα, λουσμένη στο φως,
προσπαθώντας με τα μικρά σου μέλη
να κλωτσήσεις και ν’ αρπάξεις μικρούς ήλιους,
μιλώντας τη γλώσσα των αγγέλων.

Πόσος καιρός πέρασε από τότε;
Σταμάτησα  να μετρώ στης Γης το χρόνο!
Δεν έχει νόημα, τ’ άστρα δε μεγαλώνουν,
κι εσύ το ίδιο φωτεινή και αστρινή παραμένεις.

Με της Μητέρας την ατέρμονη φροντίδα
την άχρονη και ακούραστη
και τη δική μου έγνοια, που γερνώ χαμένος,
εσύ την ίδια λάμψη δίνεις στις ψυχές μας.

Να το θυμάσαι κοριτσάκι μου φωτεινό
στο διάβα σου απ’ το σύμπαν,
οι προσδοκίες των ανθρώπων είναι απάτη
τα όνειρα και η αστερόσκονη είναι η αλήθεια.

Στου παραμυθιού την άκρη αυτό που λάμπει
είναι εκείνο που ο νους έχει ποθήσει πιο πολύ
και μόνο ο νους κι η φαντασία είναι εμπόδιο
για ν’ αποκτήσεις ότι θέλεις στη ζωή. 19/01/2019

Μαρκάκης Δημήτρης
Στην κόρη μου

Υπόκλιση

Με σεβασμό υποκλίνομαι
του πόνου χαμοπούλι
και το σπασμένο σου φτερό
με δάκρυα θωρώ.
Κι αν είναι ο πόνος άμετρος
και φτάνει ως το μεδούλι
είναι τιμή σου που πετάς
με κόντρτα τον καιρό.

Την άφθαρτή σου υπομονή
ολόλευκέ μου κρίνε
που ανθίζεις δίχως το νερό
πέφτω και προσκυνώ.
κι αν είναι γύρω σου άβατα
κι όλα ξερά κι αν είναι
είναι τιμή σου που σκορπάς
την ευωδιά θαρρώ.

Στο ατέλειωτο το θάρρος σου
εκστατικός θα μένω
κόρη της θάλασσας εσύ,
παιδί της ερημιάς
που ‘ζησες δίχως το νερό
και με φτερό σπασμένο
κι είναι τιμή μου άγγελο
να σ’ έχω της καρδιάς.

Με σεβασμό και με τιμή
υπάρχουμε στον κόσμο,
ξέρεις τελίτσα ήτανε
κι αυτός μια εποχή
όσο πολύ κοστολογείς
δυο φυλλαράκια δυόσμο
αξίζει η πλάση ολόκληρη
όταν δεν είσαι εκεί.


Δημήτρης Μακράκης

19/12/2020

Μετά τον παράδεισο

Σύννεφα μαύρα
σκέπασαν τον ουρανό.
Στο φώς του ήλιου
εμπόδιο απλώθηκε
το γκρίζο χρώμα
της μελαγχολίας τους

Προσπέφτω
με χέρια υψωμένα
προς τον ουρανό
Μιά ηλιαχτίδα ζητάω
να μ’αφήσει να κλέψω
απ’ τον ζωοδότη Ηλιο

Να αρπαχτώ
από το ολόλαμπρο φώς της
Να αναγεννηθή
στην καρδιά μου η ελπίδα
Να αναζωπυρωθεί η φλόγα
την ψυχή μου να κινήσει

Σαν ακροβάτης
να πιαστεί απ’ την χρυσή αχτίδα
Πορεία γύρω από την γή
να ακολουθήσει
Χαϊδεύοντας με ζωογόνο φώς
κάθε πληγή της

Ενας παράδεισος
στον άνθρωπο δωρίστηκε
Αν μιά αχτίδα του
ο ήλιος μ’ άφηνε να κλέψω

Τα μαύρα σύννεφα του ουρανού
με το φώς της να τα διαλύσω
Να μη μπορεί η συνείδηση μας
την τυφλή να προσποιείται

Να καταλάβουμε
συγκάτοικοι στην γή μας
που αργοπεθαίνει
Εμείς εγωιστές και αγνώμονες
Το δώρο της ζωής
Το καταστρέψαμε

Αγλαΐα Λαΐδα Κεφαλά
17/10/2020

Markus Spiske

Στον καιρό του κορονοϊού

Αγαπημένε
βάλε την μάσκα σου
μία βόλτα να πάμε
όσο ο ήλιος
λάμπει ακόμα.
Μακριά από όλους
ελεύθεροι
θα περπατήσουμε
Σε απόσταση 
ενάμισυ μέτρου
Θα μοιραστούμε
βλέμματα αγάπης
και υποσχέσεις
θα δώσουμε
Θα κάνουμε όνειρα
για τη ζωή μας
Μαζί να ζήσουμε
σε απόσταση
ενάμιση μέτρου

2019-2020
Αγλαΐα Κεφαλά

Λεβέντικη περπατησιά

Να περπατάς
Με ένα χέρι,με ένα πόδι
Με τα μάτια σου
να ατενίζουν
γαλάζιους ορίζοντες
Παιδί να γίνεσαι
που σκαρφαλώνει
σε ένα άσπρο σύννεφο,
όμοιο με το φτερωτό άλογο
του χθεσινοβραδινού
παραμυθιού
Κραδαίνοντας κάθε αυγή
ένα ξύλινο σπαθί
Πετώντας προς τον ήλιο
να σκοτώνεις  τον Φόβο
Τον κακό δράκο
που κρύβεται στο σκοτάδι
και τρέφεται με όνειρα
Να γιορτάζεις
για κάθε νίκη σου
κάνοντας μία βόλτα
στα αστέρια την νύχτα
Με φαντασία παιδιού
που οδηγεί  τον ζωγραφιστό
πύραυλό του στην σελήνη
Κι όταν ο πόνος
σου θυμίζει
πως το κορμί σου
το διεκδικεί ο χρόνος,
να περπατάς ξανά.
Με ένα χέρι, με ένα πόδι
με την ψυχή να περπατάς
Ως να τελειώσει
ο δρόμος σου

                   Αγλαΐα Κεφαλά
                   5/8/2020

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ

Μια τραμουντάνα
φύσηξε μέσα στο λιμανάκι,
ξαφνιάζοντας τα ατάραχα
πριν μια στιγμή νερά
Κουνήθηκαν με ένα ρυθμό
δεμένες πλάϊ πλάϊ
οι βάρκες σαν χορεύτριες

Με χρώματα της θάλασσας
της γής, του ουρανού,
χορεύουν στολισμένες
Με της αρμύρας το άρωμα
τις ραίνει ο αέρας
απ’των κυμάτων τις λευκές
της θάλασσας  κορφές

Στον ουρανό τα σύννεφα
κυνήγησε ο βοριάς
και λάμπει καταγάλανος
Του ήλιου η ανατολή
μιά πινελιά του δίνει
χρυσοπορτοκαλί
Το λιμανάκι χαίρεται
τις πρώτες ηλιαχτίδες

Θαλασσοπούλια παίζουνε
παιχνίδια στον αέρα
Με δύναμη φωνάζοντας
γιορτάζουν τη ζωή
Κι ύστερα πετούν ψηλά
βουτώντας με ταχύτητα
στης θάλασσας τσ κύματα
αφρόψαρα να πιάσουν

Τι εξαίσια ζωής γιορτή!
Τι χρώματα, τι αρώματα,
τι ήχοι θεϊκοί, τι εικόνα!
Το στήθος ξάφνιασε η καρδιά
χτυπώντας με λαχτάρα
για τα αλλοτινά, τα ανέμελα
της νιότης της  ταξίδια
  
Στο παρελθόν ανήκουνε
τα χρόνια που έχουν φύγει
Στις αναμνήσεις φύλαξες
τις πιό όμορφες στιγμές σου
Τώρα σε προσκαλεί η ζωή
να απολαύσεις την γιορτή

Στην προκυμαία στέκεσαι
να νιώσεις τον αέρα
που φέρνει σταγόνες θάλασσας
πάνω στο πρόσωπό σου
Ελεύθερα ανεμίζουνε
τα ασημένια σου μαλλιά
λουσμένα στο φώς του ήλιου

Τα χέρια διάπλατα ανοίγεις
ευγνώμονας για την γιορτή
Για τα δώρα της κάθε μέρας
Γίνεσαι η ωραιότερη μορφή
μες ‘την εικόνα μιάς στιγμής
Απ’ την ζωή ζωγραφισμένης
πάνω στου απείρου τον καμβά

Αγλαΐα  Κεφαλά
27/7/2020

Continue reading “Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ”