Παράπονο

Εχω έναν σύντροφο πιστό που μόνη δεν μ’ αφήνει από όταν ήμουνα παιδί και με έπιασε απ’το χέρι Πάντα σφικτά το κράταγε μα όσο περνάει ο χρόνος το σφίγγει πιό πολύ “Πονάω” του ψιθυρίζω “Είμαι δικός σου” απαντάει ” Δικός σου ως το τελος” ΑγλαΐαΚεφαλά (21/102017 Φωτογραφία Αγλαΐα Κεφαλά          

Πέτρινη ζωή

Στα όνειρα μου κάθε βράδυ έρχεται η Αγάπη μας απο την πέτρινη σιωπή σου πληγωμένη Σαν Αγγελος που τα φτερά του κόπηκαν απ’ το μαχαίρι του εγωισμού σου Στην αγκαλιά μου κρύβεται τρέμοντας από πόνο Κυλούν τα δάκρυα της Τα δικά μου δάκρυα ανταμώνουνε Χείμαρος γίνονται Αγάπης λόγια και στιγμές που σιγοσβήνουνε απ’ την ορμήContinue reading “Πέτρινη ζωή”

Ανάσασμα

Μιά ανάσα μόνο άνθρωπε την μάσκα του εγωισμού κομμάτια κάνει Σαν την πυκνή ομίχλη που την αυγή διαλύεται Σαν μαύρο πέπλο που το παίρνει ο άνεμος Σαν το σκοτάδι που το φώς του ήλιου σβήνει Μιά ανάσα μόνο άνθρωπε την ψυχή σου αφήνει λεύτερη,ντυμένη μόνο φώς Γυμνή και αθώα σαν το νιογέννητο μωρό αιώνιο ταξίδιContinue reading “Ανάσασμα”