Η κόρη του Σύμπαντος

Του αρχέγονου χρόνου έτυχα ικέτης
εγώ ο απολωλότας , ευχαριστώντας
του άχραντου σύμπαντος τα βάθη.
την ώρα εκείνη που σε είδα πρώτη φορά.

Ρόδινη και άσπιλη εσύ,
ένα κομμάτι ατόφιο της μεγάλης δημιουργίας,
έφτασες στα ανάξια χέρια μου
και ένωσες το χρόνο και το χώρο.

Το νόημα της ύπαρξης του κόσμου
για πρώτη φορά εννόησα,
με τα μεγάλα πλανητικά σου μάτια
όταν με πρωτοκοίταξες κορίτσι…

Μια σταλίτσα, λουσμένη στο φως,
προσπαθώντας με τα μικρά σου μέλη
να κλωτσήσεις και ν’ αρπάξεις μικρούς ήλιους,
μιλώντας τη γλώσσα των αγγέλων.

Πόσος καιρός πέρασε από τότε;
Σταμάτησα  να μετρώ στης Γης το χρόνο!
Δεν έχει νόημα, τ’ άστρα δε μεγαλώνουν,
κι εσύ το ίδιο φωτεινή και αστρινή παραμένεις.

Με της Μητέρας την ατέρμονη φροντίδα
την άχρονη και ακούραστη
και τη δική μου έγνοια, που γερνώ χαμένος,
εσύ την ίδια λάμψη δίνεις στις ψυχές μας.

Να το θυμάσαι κοριτσάκι μου φωτεινό
στο διάβα σου απ’ το σύμπαν,
οι προσδοκίες των ανθρώπων είναι απάτη
τα όνειρα και η αστερόσκονη είναι η αλήθεια.

Στου παραμυθιού την άκρη αυτό που λάμπει
είναι εκείνο που ο νους έχει ποθήσει πιο πολύ
και μόνο ο νους κι η φαντασία είναι εμπόδιο
για ν’ αποκτήσεις ότι θέλεις στη ζωή. 19/01/2019

Μαρκάκης Δημήτρης
Στην κόρη μου

Published by aglaia kefala

Εύχομαι τα γεννήματα της ψυχής μου που καταθέτω για σένα αναγνώστη, να αγγίξουν και την δική σου ψυχή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: