Ρέκβιεμ

Στο ξεχασμένο δάσος ζούν απομεινάρια δένδρων κορμιά με τα κλαδιά τους απογυμνωμένα Χωρίς τα φύλλα τους μοιάζουν με Ικέτιδες σε αρχαία τραγωδία που εκλιπαρούν με χέρια υψωμένα Την Θεία Δίκη Λιγνές φιγούρες που στο φύσημα του αέρα σπάνε θρυμματίζονται Αποκαΐδια Παρασέρνονται Οι τελευταίοι ήχοι της ζωής τους Σαν μουσική συμφωνία απλώνονται πάνω απο έναν κόσμοContinue reading “Ρέκβιεμ”

Το τριανταφυλλάκι

Ο κήπος είχε ξεχαστεί στην άκρη της ψυχής μου Ξερόκλαδα φυτρώνανε κι αγκάθια που ματώνανε τις σκέψεις αν τολμούσαν,  να φτάσουν ως εκεί   Πίσω απ’ τις πόρτες τις βαριές, τις διπλοκλειδωμένες τα όνειρα σιγοσβήνανε κάτω απ’ τον γκρίζο ουρανό του ξεχασμένου κήπου   Στο απάτητο του χώμα που με τα χρόνια πέτρωσε και έμοιαζε μεContinue reading “Το τριανταφυλλάκι”

Η Αγάπη

Αντίο δάσκαλε σοφέ Γέροντα Χρόνε αντίο Για όλα όσα μου έμαθες ένα ευχαριστώ Στόν νέο χρόνο που έρχεται με ελπίδα, βιαστικός Να αναζητώ υπόσχομαι πάντα την μία αλήθεια που ολάκερη ανθρωπότητα στα χέρια της κρατά Να μάθω πόσο δυνατή αληθινή, πιστή και δίκαια Πρέπει να είναι η Αγάπη 31/12/2017 @Aglaia kefala

ΤΟ ΔΩΡΟ ΣΟΥ

Εκείνο το βράδυ Εγώ σου έδωσα την καρδιά μου Να σε συντροφεύει Στην μοναξιά Των ταξιδιών σου Να στέκει πλάι σου Στις τρικυμίες Να λαχταράει με τους τυφώνες με τους πειρατές και τις σκληρές τις άγρυπνες σου ώρες Εσύ μου δώρισες Το βράδυ εκείνο Ενα ολόλαμπρο Αστέρι, μάρτυρα στην ένωση των ψυχών μας και τηνContinue reading “ΤΟ ΔΩΡΟ ΣΟΥ”

Απόδραση

Να φύγω θέλω απόψε να λευτερωθώ Με ένα όνειρο της νύκτας να πετάξω σε άλλο κόσμο με καθάριο Ουρανό τα αστέρια να αγγίξω Απο το φώς τους να καώ Για πάντα φώς να γίνω Μέσα στό όνειρό μου να κρυφτώ Για να ξεχάσω και να ξεχαστώ 19 του Μάη Αγλαΐα Κεφαλά (ανέκδοτη συλλογή )

Παράπονο

Εχω έναν σύντροφο πιστό που μόνη δεν μ’ αφήνει από όταν ήμουνα παιδί και με έπιασε απ’το χέρι Πάντα σφικτά το κράταγε μα όσο περνάει ο χρόνος το σφίγγει πιό πολύ “Πονάω” του ψιθυρίζω “Είμαι δικός σου” απαντάει ” Δικός σου ως το τελος” ΑγλαΐαΚεφαλά (21/102017 Φωτογραφία Αγλαΐα Κεφαλά          

Πέτρινη ζωή

Στα όνειρα μου κάθε βράδυ έρχεται η Αγάπη μας απο την πέτρινη σιωπή σου πληγωμένη Σαν Αγγελος που τα φτερά του κόπηκαν απ’ το μαχαίρι του εγωισμού σου Στην αγκαλιά μου κρύβεται τρέμοντας από πόνο Κυλούν τα δάκρυα της Τα δικά μου δάκρυα ανταμώνουνε Χείμαρος γίνονται Αγάπης λόγια και στιγμές που σιγοσβήνουνε απ’ την ορμήContinue reading “Πέτρινη ζωή”

Ανάσασμα

Μιά ανάσα μόνο άνθρωπε την μάσκα του εγωισμού κομμάτια κάνει Σαν την πυκνή ομίχλη που την αυγή διαλύεται Σαν μαύρο πέπλο που το παίρνει ο άνεμος Σαν το σκοτάδι που το φώς του ήλιου σβήνει Μιά ανάσα μόνο άνθρωπε την ψυχή σου αφήνει λεύτερη,ντυμένη μόνο φώς Γυμνή και αθώα σαν το νιογέννητο μωρό αιώνιο ταξίδιContinue reading “Ανάσασμα”