Ρέκβιεμ

Originally posted on Εν πλω:
Στο ξεχασμένο δάσος ζούν απομεινάρια δένδρων κορμιά με τα κλαδιά τους απογυμνωμένα Χωρίς τα φύλλα τους μοιάζουν με Ικέτιδες σε αρχαία τραγωδία που εκλιπαρούν με χέρια υψωμένα Την Θεία Δίκη Λιγνές φιγούρες που στο φύσημα του αέρα σπάνε θρυμματίζονται Αποκαΐδια Παρασέρνονται Οι τελευταίοι ήχοι της ζωής τους Σαν μουσική συμφωνία απλώνονται πάνω…

Απόδραση

Να φύγω θέλω απόψε να λευτερωθώ Με ένα όνειρο της νύκτας να πετάξω σε άλλο κόσμο με καθάριο Ουρανό τα αστέρια να αγγίξω Απο το φώς τους να καώ Για πάντα φώς να γίνω Μέσα στό όνειρό μου να κρυφτώ Για να ξεχάσω και να ξεχαστώ 19 του Μάη Αγλαΐα Κεφαλά (ανέκδοτη συλλογή )

Παλαιστίνη 2021

Στο όνειρό μου συνάντησαΤον θεριστή, τον ΧάροΚαθισμένο πάνω στα ερείπιατης μανίας αιμοχαρή πολέμουΣτη μαύρη αγκαλιά του μετρούσετων αθώων τις ψυχέςΔακρυσμένος Το ξημέρωμα με βρήκενα γυρεύω παρηγοριάστους στίχους μουΜα κρύφτηκαν οι λέξειςοι ανάλαφρες,οι στολισμένεςμε χρώμα και φώςΚουβάρι μπερδεμένο έγινανΑνείπωτης θλίψης λυγμός Κραυγή πόνου οι στίχοιΘρήνος το ποίημα Αγλαΐα Κεφαλά16-5-2021

Η Χαρά

Από παιδικές ψυχές γεννιέται η χαρά Από παιδικές φωνές κι αβίαστα γέλια Από καρδούλες που χτυπάνε δυνατά και γρήγορα παίζοντας ανέμελα παιδικά παιχνίδια Μέσα από την αθωότητα αναβλύζει η Χαρά Φως και ελπίδα αυτού του κόσμου Αγλαΐα Κεφαλά 27-5-2021 Εμπνευσμένο από τον πίνακα με θέμα “Η Χαρά” του Νικόλαου Γύζη

Η κόρη του Σύμπαντος

Του αρχέγονου χρόνου έτυχα ικέτηςεγώ ο απολωλότας , ευχαριστώνταςτου άχραντου σύμπαντος τα βάθη.την ώρα εκείνη που σε είδα πρώτη φορά. Ρόδινη και άσπιλη εσύ,ένα κομμάτι ατόφιο της μεγάλης δημιουργίας,έφτασες στα ανάξια χέρια μουκαι ένωσες το χρόνο και το χώρο. Το νόημα της ύπαρξης του κόσμουγια πρώτη φορά εννόησα,με τα μεγάλα πλανητικά σου μάτιαόταν με πρωτοκοίταξεςContinue reading “Η κόρη του Σύμπαντος”

Μετά τον παράδεισο

Σύννεφα μαύρασκέπασαν τον ουρανό.Στο φώς του ήλιουεμπόδιο απλώθηκετο γκρίζο χρώματης μελαγχολίας τους Προσπέφτωμε χέρια υψωμέναπρος τον ουρανόΜιά ηλιαχτίδα ζητάωνα μ’αφήσει να κλέψωαπ’ τον ζωοδότη Ηλιο Να αρπαχτώαπό το ολόλαμπρο φώς τηςΝα αναγεννηθήστην καρδιά μου η ελπίδαΝα αναζωπυρωθεί η φλόγατην ψυχή μου να κινήσει Σαν ακροβάτηςνα πιαστεί απ’ την χρυσή αχτίδαΠορεία γύρω από την γήνα ακολουθήσειΧαϊδεύονταςContinue reading “Μετά τον παράδεισο”

Στον καιρό του κορονοϊού

Αγαπημένεβάλε την μάσκα σουμία βόλτα να πάμεόσο ο ήλιοςλάμπει ακόμα.Μακριά από όλουςελεύθεροιθα περπατήσουμεΣε απόσταση ενάμισυ μέτρουΘα μοιραστούμεβλέμματα αγάπηςκαι υποσχέσειςθα δώσουμεΘα κάνουμε όνειραγια τη ζωή μαςΜαζί να ζήσουμεσε απόστασηενάμιση μέτρου 2019-2020Αγλαΐα Κεφαλά

Λεβέντικη περπατησιά

Να περπατάςΜε ένα χέρι,με ένα πόδιΜε τα μάτια σουνα ατενίζουνγαλάζιους ορίζοντεςΠαιδί να γίνεσαιπου σκαρφαλώνεισε ένα άσπρο σύννεφο,όμοιο με το φτερωτό άλογοτου χθεσινοβραδινούπαραμυθιούΚραδαίνοντας κάθε αυγήένα ξύλινο σπαθίΠετώντας προς τον ήλιονα σκοτώνεις  τον ΦόβοΤον κακό δράκοπου κρύβεται στο σκοτάδικαι τρέφεται με όνειραΝα γιορτάζειςγια κάθε νίκη σουκάνοντας μία βόλταστα αστέρια την νύχταΜε φαντασία παιδιούπου οδηγεί  τον ζωγραφιστόπύραυλό τουContinue reading “Λεβέντικη περπατησιά”

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ

Μια τραμουντάναφύσηξε μέσα στο λιμανάκι,ξαφνιάζοντας τα ατάραχαπριν μια στιγμή νεράΚουνήθηκαν με ένα ρυθμόδεμένες πλάϊ πλάϊοι βάρκες σαν χορεύτριες Με χρώματα της θάλασσαςτης γής, του ουρανού,χορεύουν στολισμένεςΜε της αρμύρας το άρωματις ραίνει ο αέραςαπ’των κυμάτων τις λευκέςτης θάλασσας  κορφές Στον ουρανό τα σύννεφακυνήγησε ο βοριάςκαι λάμπει καταγάλανοςΤου ήλιου η ανατολήμιά πινελιά του δίνειχρυσοπορτοκαλίΤο λιμανάκι χαίρεταιτις πρώτεςContinue reading “Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ”