Ρέκβιεμ

Στο ξεχασμένο δάσος

ζούν απομεινάρια

δένδρων κορμιά

με τα κλαδιά τους απογυμνωμένα

Χωρίς τα φύλλα τους

μοιάζουν με Ικέτιδες

σε αρχαία τραγωδία

που εκλιπαρούν

με χέρια υψωμένα

Την Θεία Δίκη

Λιγνές φιγούρες

που στο φύσημα

του αέρα σπάνε

θρυμματίζονται

Αποκαΐδια

Παρασέρνονται

Οι τελευταίοι ήχοι

της ζωής τους

Σαν μουσική συμφωνία

απλώνονται πάνω απο έναν κόσμο ντυμένο

με το μαύρο χρώμα

του πένθους

Για τον αιφνίδιο Θάνατο

ενός παράδεισου

φτιαγμένου για σένα

Που κλείνεις τα αυτιά

Που στρέφεις το βλέμμα

Που φιμώνεις την συνείδησή

Αμετανόητος ένοχος

Εσύ ο άνθρωπος

Copyright@Αγλαΐα Κεφαλά 13/4/2018

Το τριανταφυλλάκι

Ο κήπος είχε ξεχαστεί

στην άκρη της ψυχής μου

Ξερόκλαδα φυτρώνανε κι αγκάθια

που ματώνανε τις σκέψεις

αν τολμούσαν,  να φτάσουν ως εκεί

 

Πίσω απ’ τις πόρτες

τις βαριές, τις διπλοκλειδωμένες

τα όνειρα σιγοσβήνανε

κάτω απ’ τον γκρίζο ουρανό

του ξεχασμένου κήπου

 

Στο απάτητο του χώμα

που με τα χρόνια πέτρωσε

και έμοιαζε με βράχο,

ούτε ένα αγριολούλουδο

μπορούσε να φυτρώσει

 

Τα θαύματα λένε γίνονται

κι ας μη τα περιμένεις.

Οπως την μέρα που έγειρες

νεογέννητη, σαν ήλιου φώς

μέσα στην αγκαλιά μου

 

Πάνω στον βράχο φύτρωσε

ένα τριανταφυλλάκι

Μπουμπούκι ακόμα,

γέμισε τον κήπο ομορφιά

Τον κόσμο μοσχοβόλησε

κι ο γκρίζος ουρανός,

απο το φώς του έλαμψε

και έγινε γαλανός

 

Για την Κέλλυ μου

Αγλαΐα Κεφαλά

21/1/2016

pexels-photo-658687.jpeg

 

 

 

 

 

Η Αγάπη

Αντίο δάσκαλε σοφέ
Γέροντα Χρόνε αντίο
Για όλα όσα μου έμαθες
ένα ευχαριστώ
Στόν νέο χρόνο που έρχεται
με ελπίδα, βιαστικός
Να αναζητώ υπόσχομαι
πάντα την μία αλήθεια
που ολάκερη ανθρωπότητα
στα χέρια της κρατά
Να μάθω πόσο δυνατή
αληθινή, πιστή και δίκαια
Πρέπει να είναι
η Αγάπη

31/12/2017
@Aglaia kefala
25a56f7e0ad4cb0200606732ed06499a

ΤΟ ΔΩΡΟ ΣΟΥ

received_1622243477837872Εκείνο το βράδυ
Εγώ σου έδωσα
την καρδιά μου
Να σε συντροφεύει
Στην μοναξιά
Των ταξιδιών σου
Να στέκει πλάι σου
Στις τρικυμίες
Να λαχταράει
με τους τυφώνες
με τους πειρατές
και τις σκληρές
τις άγρυπνες σου
ώρες

Εσύ μου δώρισες
Το βράδυ εκείνο
Ενα ολόλαμπρο
Αστέρι, μάρτυρα
στην ένωση
των ψυχών μας
και την καρδιά σου
Να με παρηγορεί
στην μοναξιά
Να με στηρίζει
στις δυσκολίες
της ζωής

Το αστέρι
που μου δώρισες
στην βάρδια να κοιτάς
Και να θυμάσαι
πως μονάχος σου
δεν είσαι
Γιατί η ψυχή μου
στέκει αλύγιστη εδώ
κοιτώντας πάντα
το ίδιο Αστέρι

29/12/2017 ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΘΆΛΑΣΣΑ
@Aglaiakefala

Απόδραση

Να φύγω θέλω απόψε

να λευτερωθώ

Με ένα όνειρο της νύκτας

να πετάξω

σε άλλο κόσμο

με καθάριο Ουρανό

τα αστέρια να αγγίξω

Απο το φώς τους

να καώ

Για πάντα φώς

να γίνω

Μέσα στό όνειρό μου

να κρυφτώ

Για να ξεχάσω

και να ξεχαστώ

19 του Μάη

Αγλαΐα Κεφαλά (ανέκδοτη συλλογή )

Παράπονο

Εχω έναν σύντροφο πιστό
που μόνη δεν μ’ αφήνει
από όταν ήμουνα παιδί
και με έπιασε απ’το χέρι

Πάντα σφικτά το κράταγε
μα όσο περνάει ο χρόνος
το σφίγγει πιό πολύ

“Πονάω” του ψιθυρίζω
“Είμαι δικός σου” απαντάει
” Δικός σου ως το τελος”

ΑγλαΐαΚεφαλά (21/102017

Φωτογραφία Αγλαΐα Κεφαλά

 

2016-09-08 08.31.22

 

 

 

 

Πέτρινη ζωή

Στα όνειρα μου κάθε βράδυ
έρχεται η Αγάπη μας
απο την πέτρινη σιωπή σου
πληγωμένη
Σαν Αγγελος
που τα φτερά του
κόπηκαν
απ’ το μαχαίρι
του εγωισμού σου
Στην αγκαλιά μου
κρύβεται
τρέμοντας από πόνο
Κυλούν τα δάκρυα της
Τα δικά μου δάκρυα
ανταμώνουνε
Χείμαρος γίνονται
Αγάπης λόγια και στιγμές
που σιγοσβήνουνε
απ’ την ορμή του
παρασέρνονται
Και μιά ζωή, η ζωή μου
Στην μοναξιά
Θυσία για την Αγάπη μας
που τα κομμάτια της
στα όνειρά μου αγκαλιάζω
Τώρα κυλάει κι αυτή
μέσα στον χείμαρο
Μαζί με τα όνειρά μας
λάσπη γίνεται
Ένα κορμί μου μένει
Όταν ξυπνήσω
και έχει σβήσει το όνειρο
Ένα κορμί που κουβαλάει
Πέτρινο πόνο
Ισως αυτό
το βράδυ που έρχεται
με την Αγάπη μου αγκαλιά
να πέσω μες στο χείμαρο
Λάσπη και χώμα να κυλώ
μέχρι να γίνω βράχος
Αιώνια να στέκομαι
στην Θάλασσα μπροστά
Να με χτυπούν τα κύμματα
Ασάλευτη εγώ
με ματιά πετρινα
Αψυχα, να αγναντεύω
απατηλες μορφές
να χάνονται
Να σβήνονται
στου ορίζοντα τα βάθη.

Αγλαΐα Κεφαλά
18-7-2017

Ανάσασμα

Μιά ανάσα μόνο

άνθρωπε

την μάσκα του εγωισμού

κομμάτια κάνει

Σαν την πυκνή ομίχλη

που την αυγή διαλύεται

Σαν μαύρο πέπλο

που το παίρνει ο άνεμος

Σαν το σκοτάδι

που το φώς του ήλιου σβήνει

Μιά ανάσα μόνο

άνθρωπε

την ψυχή σου αφήνει

λεύτερη,ντυμένη μόνο φώς

Γυμνή και αθώα

σαν το νιογέννητο μωρό

αιώνιο ταξίδι

ξεκινάει

4/11/2017

@ΑγλαΐαΚεφαλά