Λεβέντικη περπατησιά

Να περπατάςΜε ένα χέρι,με ένα πόδιΜε τα μάτια σουνα ατενίζουνγαλάζιους ορίζοντεςΠαιδί να γίνεσαιπου σκαρφαλώνεισε ένα άσπρο σύννεφο,όμοιο με το φτερωτό άλογοτου χθεσινοβραδινούπαραμυθιούΚραδαίνοντας κάθε αυγήένα ξύλινο σπαθίΠετώντας προς τον ήλιονα σκοτώνεις  τον ΦόβοΤον κακό δράκοπου κρύβεται στο σκοτάδικαι τρέφεται με όνειραΝα γιορτάζειςγια κάθε νίκη σουκάνοντας μία βόλταστα αστέρια την νύχταΜε φαντασία παιδιούπου οδηγεί  τον ζωγραφιστόπύραυλό τουContinue reading “Λεβέντικη περπατησιά”

Φόβος

Ο  εχθρόςαμείλικτος φονιάςΔεν ξεχωρίζειΔεν λυπάταιΔεν τον διώχνουνπροσευχέςΔεν τον λυγίζουνπαρακάλιαΑόρατοςΑκούραστοςΧτυπάΨυχές και σώματαΑφήνει πίσω τουτου φόβουτην αποφοράΑρνείται η ψυχήνα ανασάνειστου φόβου τα δεσμάμήπως πιαστείΑπ’ τα σκοτάδιατου ψεύτη νούμία φωνήπαράφωναφωναζει“Ο άνθρωποςπου στην πανώληχάνεται, γίνεται ακόμαένας αριθμός”Αυτό πονάειΠονάειΠονάει Κλάψε άνθρωπεΑυτό φοβάσαι Κι αν είναι το κορμίχώμα να γίνειΝα μην αφήσειςτην ψυχήνα υποκλιθεί σε απατηλέςπεραστικές φοβέρεςπου πλανούνταιστον αέρακαι χάνονταιστο φύσημα ενόςContinue reading “Φόβος”