Η κόρη του Σύμπαντος

Του αρχέγονου χρόνου έτυχα ικέτηςεγώ ο απολωλότας , ευχαριστώνταςτου άχραντου σύμπαντος τα βάθη.την ώρα εκείνη που σε είδα πρώτη φορά. Ρόδινη και άσπιλη εσύ,ένα κομμάτι ατόφιο της μεγάλης δημιουργίας,έφτασες στα ανάξια χέρια μουκαι ένωσες το χρόνο και το χώρο. Το νόημα της ύπαρξης του κόσμουγια πρώτη φορά εννόησα,με τα μεγάλα πλανητικά σου μάτιαόταν με πρωτοκοίταξεςContinue reading “Η κόρη του Σύμπαντος”